Love-22-Love noemt Kooijmans een ode aan Elspeth Diederix, aan de kunst en aan zijn eigen duisternis. Hij monteerde fragmenten uit ruim 3000 uur materiaal dat hij tussen 1992 en 2025 opnam.
De montage is niet lineair: van een pijnlijke opname in een psychiatrisch centrum in Manhattan (2002) waarin hij zegt "Ik lig in een gekkenhuis, het is niet best. Ik wil begraven worden, ik ga dood, help me.", naar vrolijke taferelen uit eerdere jaren. Clinisch psycholoog Désirée Versteijnen legt uit dat een psychose de grens tussen wat echt is en wat je denkt doet vervagen; één op de honderd mensen krijgt er ooit mee te maken.